Η σύζυγος του αδικοχαμένου γιατρού Θ. Χατζόπουλου: Κανείς δεν ασχολήθηκε με την ψυχολογική στήριξη των γιατρών


Μόλις 4 μέρες πριν, δυο εξαιρετικοί γιατροί της Λάρισας, ο 49χρονος αναισθησιολόγος Θόδωρος Χατζόπουλος και ο 46χρονος παθολόγος Τηλέμαχος Ζαφειρίδης, που εργαζόταν στην πρώτη γραμμή της μάχης του Covid έχασαν τη ζωή τους από μια χιονοστιβάδα, στη διάρκεια μιας αναρρίχησης στον Όλυμπο.

Πίσω από τους πηχυαίους τίτλους, τα τηλεοπτικά δραματοποιημένα ρεπορτάζ και τα αγοραία σχόλια στα social media κρύβεται μια ανείπωτη τραγωδία με τεράστιες κοινωνικές διαστάσεις. Οι δυο γιατροί εργαζόταν στο Γενικό Νοσοκομείο της Λάρισας, στην πρώτη γραμμή της αντιμετώπισης του ιού.

Για δέκα μήνες τώρα έφταναν στο νοσοκομείο στις επτά το πρωί για να φύγουν μετά τις πέντε το απόγευμα, ενώ έκαναν εφημερίες μέχρι και 3 φορές την εβδομάδα, αντιμετωπίζοντας στην εντατική βαριά περιστατικά της πανδημίας. Οι άνθρωποι αυτοί, όπως και χιλιάδες άλλοι συνάδελφοι τους σε όλη την Ελλάδα βίωσαν αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση χωρίς κανενός είδους ψυχολογική υποστήριξη, οι ίδιοι αλλά και οι οικογένειες τους στις οποίες αναγκαστικά μετέφεραν την τεράστια ψυχολογική πίεση που βίωναν.

Τους τελευταίους μήνες έκανε συχνά αναρτήσεις για την ψυχική πίεση που ζούσε στην πρώτη γραμμή.

Η χήρα του αναισθησιολόγου Θοδωρή Χατζόπουλου, γνωστή γυναικολόγος Ρόζι Τοντόροβα μας μίλησε για τον ανείπωτο πόνο της, για το τι περνάνε οι οικογένειες των γιατρών της πρώτης γραμμής, για την ασφυξία που ένοιωθε ο Θοδωρής και τις ανάσες σε μια βόλτα στο βουνό.

–Μεγάλωσα σε μέρος με πολύ χιόνι, φοβόμουν πάντα τις χιονοστοιβάδες. Τους είχα πει καλύτερα να μην πάτε. Ίσως είναι επικίνδυνα. Το ατύχημα δυστυχώς έγινε. Χάσαμε τον άνθρωπο μας. Με πονάει πολύ όταν ακούω διάφορα πράγματα, για το τι δουλειά είχε εκεί. Ξέρω ότι ο θάνατος πουλάει πολύ, οι τραγωδίες, όμως δεν αντέχω να ακούω όλα αυτά τα πράγματα. Ναι κάθε χρόνο χάνουν τη ζωή τους στον Όλυμπο κάποιοι άνθρωποι, γιατί είναι ένα βουνό με κινδύνους. Πόσες χιλιάδες όμως χάνουν τη ζωή τους στο δρόμο; Ποιο θεωρούμε πιο επικίνδυνο;

Οι άνθρωποι πήγαν στο βουνό να περπατήσουν για εκτόνωση. Για να βγάλουν το στρες. Διάλεξαν τον πιο ανώδυνο τρόπο να εκτονώσουν το συσσωρευμένο από μήνες στρες. Ήρθε η κόρη μου σπίτι χθες και με ρώτησε: Μαμά ο μπαμπάς μου ήταν απρόσεκτος; Το μόνο που ακούμε τόσες μέρες είναι γιατί πήγαν;’

–Ούτε ένας τόσους μήνες δεν ασχολήθηκε με αυτούς τους γιατρούς. Για το τι περνάνε τόσους μήνες. Με την ψυχολογική υποστήριξη των ίδιων και των οικογενειών τους. Γιατί το στρες δεν μένει στο νοσοκομείο. Ο Θοδωρής έφευγε επτά και τέταρτο, επέστρεφε στις πεντέμιση και η πρώτη κουβέντα που έλεγε σε μένα και το παιδί του ήταν: θα πεθάνει πολύς κόσμος.

Ντυμένος σαν αστροναύτης από τις επτά το πρωί μέχρι το απόγευμα και όταν εφημέρευαν τρεις μέρες τη βδομάδα από τις 7 το πρωί μέχρι τις πέντε το άλλο πρωί χωρίς σταματημό. Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο να είναι στο νοσοκομείο μερόνυχτα και στο σπίτι να έχουμε ένα επτάχρονο παιδί με κοπέλες που το διάβαζαν και το πρόσεχαν μέσα στην πανδημία. Και δεν έλλειψε ούτε μια μέρα από το καθήκον. Εκεί διαρκώς, στη μονάδα, να έχουν περάσει από τα χέρια τους εκατοντάδες άνθρωποι τόσους μήνες σε μια πόλη που ήταν διαρκώς κόκκινη και η ΜΕΘ γεμάτη.”

–Για μένα ο άνδρας μου έφυγε από εργατικό ατύχημα. Ανέβηκε δυο φορές στο βουνό τόσους μήνες για να πάρει μια αναπνοή. Πήγαν όπως πάντα με εξαιρετικό εξοπλισμό, δεν είχαν άγνοια κινδύνου. Τις βόλτες στα βουνά τις ξεκίνησε την εποχή των μνημονίων. Ένιωθε τρομερή πίεση από τις περικοπές στην υγεία. Όταν πήγαν να κλείσουν το παλιό νοσοκομείο της πόλης κόντευε να αρρωστήσει από τη στεναχώρια του. Για τα ιατρεία που θα χάνονταν. Πάλευε διαρκώς. Σε μια φτωχή χώρα όπως η Βουλγαρία φρόντισαν τα παιδιά των γιατρών που είναι στην πρώτη γραμμή του ιού να έχουν ειδική υποστήριξη όλο αυτό τον καιρό. Εδώ απίστευτη αδιαφορία.

Γύριζε σπίτι τόσους μήνες μετά την ένταση της κλινικής και έπρεπε να σταθεί και στο παιδί. Να βρει αντοχές να ελέγξει το στρες που κουβαλούσε. Να ανταπεξέλθει στα έξοδα που κάναμε με την απουσία μας όλη μέρα για τη φύλαξη του παιδιού, στην πίεση από την απώλεια τόσων ανθρώπων που χάνονταν μέσα στη ΜΕΘ. Ανέβηκαν στο βουνό για μια μικρή αποτοξίνωση. Για μια αναπνοή από αυτό που ζούσαν τόσους μήνες. Στο παιδί μου θα λέω πάντα ότι ο πατέρας έφυγε από εργατικό ατύχημα.

Πηγή: parallaximag.gr

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πρωτοδικείο Λάρισας: Αφήνουν 68χρονη καρκινοπαθή, Ανήμπορη και κατάκοιτη στο έλεος του σεισμού !

Λάρισα: Εξελίξεις στην υπόθεση της μηνυτήριας αναφοράς για τα έργα στον Αγιόκαμπο.

ΓΡΕΒΕΝΑ:Τίτλοι τέλους για την πολύκροτη υπόθεση των ναρκωτικών. Αθώος ο ένας εκ των δυο κατηγορουμένων!